Сеќавање на љубовта

Ноќта штом тивко ќе падне
и езерските ѕвезди ќе светнат,
сите мои мечти до него ќе летнат.

Пловат и го потсетуваат на нас,
длабоко тонат и бараат слобода и спас.

Пловат низ езерото на солзи
и испишуваат спомени за една љубов силна,
за една прегратка заборавена милна.

Тонат во длабочината на езерските води
тонат низ езерските спомените болни,
тонат во сеќавањата уморни.

И така секоја охридска ноќ тажна
дава надеж голема лажна,
надеж за љубов со среќен крај
надеж за љубов полна со сјај.

Љубов која живее во нашите срца
полни со љубов која боли,
и надеж што силно моли.

Зарем не те боли секое сеќавање на нас?
Зарем не го слушаш моето викање без глас?
Ги заборави сите наши спомени
ги заборави сите наши ноќи кои тивко се смеат,
и брановите кои на нашата љубов играат и пеат.

Но, останаа охридските сеќавања да молчат и плачат.
за една тажна љубов од која само тага и болка зрачат.

Симона Паскоска

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: