Првиот месец на факултет не е само почеток на нов циклус – тој е време на соочување со слободата, темпото и одговорноста што доаѓаат со новиот животен ритам. Во оваа фаза, секој чекор е учење, а секоја одлука ја обликува зрелоста и свесноста со која чекориме кон иднината.

Се влегува во ново темпо, во систем што повеќе не се води од надворешни правила, туку од лична волја и самоконтрола. Тоа е период на прилагодување, но и на самоиспитување: колку сме подготвени да ја носиме тежината на сопствените избори?

Слободата што доаѓа со студиите не е апсолутна – таа е испит. Испит на дисциплина, на умешноста да се организира сопствениот ден, на способноста да се остане доследен во средина без строги граници. Соочувањето со таа автономија не е лесно, бидејќи бара да се научи најтешката лекција од сите: дека нема вистинска слобода без одговорност.

Првиот месец е и судир на темпа: внатрешниот порив за брзина наспроти бавниот ритам на реалноста. Тој контраст понекогаш создава немир, но и јасност. Во тој немир се гради способноста за трпение, а во таа јасност – свеста дека зрелоста не е постигнување, туку процес.

Животот почнува да се пишува со сопствен почерк. Веќе нема патека што некој ја трасирал однапред – има само слобода што бара насока и одлука што секој ден се обновува. И токму тука се раѓа новата мисла на возрасниот човек: дека напредокот не е во брзината, туку во свесноста со која чекориме низ сопствената иднина.                                                            

 На почетокот на патот,
Анастасија Ѓорѓиевска