Постои нешто необично во можноста повторно да застанеш на исто место и да сфатиш дека она што најмногу се променило не е просторот, туку начинот на кој го населуваш. Буковина Татжанска ми го понуди токму тоа искуство – не како враќање, туку како континуитет што конечно станал видлив. 

Минатата година таму пристигнав со внимателност што доаѓа од непознавање. Тоа беше мојот прв Еразмус+ проект, првата средба со еден процес што бара целосно присуство и подготвеност да се пушти контролата. Куќата во која бевме сместени и организацијата домаќин тогаш ми беа само рамка за нешто што допрва се оформуваше. Денес, тие исти ѕидови и истиот ритам на секојдневието носат поинаква тежина како тивок доказ дека некои почетоци продолжуваат и кога не сме свесни за тоа. 

Оваа година, враќањето немаше потреба од големи емоции. Наместо несигурност, донесе јасност. Да се најдеш повторно на исто место, со истите луѓе со кои пред една година си делел само една недела, а да почувствуваш блискост што не ослабнала, туку се продлабочила, е ретка потврда дека времето не е единствената мерка за поврзаност. Тие средби не беа обид да се оживее минатото, туку природно продолжување на нешто што никогаш не било прекинато. Во нив јасно се чувствуваше колку тие луѓе, со кои некогаш накратко сум живеела, учествувале во обликувањето на тоа каква сум денес. 

Проектот годинава ги обедини учесниците од Македонија, Романија, Грузија, Полска и Шпанија. Различностите не се наметнуваа, туку се влеваа во заедничкото искуство без отпор. Очекувањата со кои пристигнавме полека се распаѓаа, оставајќи простор за искрен контакт и меѓусебна поддршка. Токму таму станува очигледно колку често скепсата кон непознатото нè лишува од можноста вистински да бидеме присутни. 

„Art and Outdoor“ не функционираше како концепт, туку како состојба. Долгите и високи планинарења, низ снег и природни предизвици, бараа истрајност, трпение и доверба во себе и во другите. Природата таму не нуди олеснувања, но нуди уживања. Погледите од височините не беа илузија, туку тивка потврда дека напорот има смисла, дури и кога не бара признание. Деновите започнуваа со пешачење, со движење што остава простор за внатрешен дијалог. Тие утрински чекори беа наменети за лична рефлексија, за чувствата што ги носиме, за целите што ни се важни, за очекувањата што полека учиме да ги оставаме зад себе. Во таа тишина, денот не се планираше, туку се прифаќаше. 

Од таму, сосема природно, се развиваше уметничкиот процес. Работата со цртање на стакло, глина и изработка на накит не беше насочена кон резултатот, туку кон внатрешното движење што го придружува создавањето. Материјалите стануваа продолжение на состојбите што не бараа објаснување. Во тие моменти, уметноста  беше форма на изразување, како начин на присуство. 

Целиот процес беше поддржан од луѓето со кои го делев ова искуство. Ланскиот тим Стефан, Евелина, Селина и Никита беше мојата прва точка на сигурност во непознатото. Годинава, со Стефан, Евелина, Мила и Енес, таа сигурност се манифестираше поинаку: како доверба што не се докажува, туку постои. Тимска динамика што се чувствува. 

Буковина Татжанска уште еднаш ми покажа дека очекувањата ретко ја опфаќаат целата слика. Дека непознатото не нè предизвикува затоа што е опасно, туку затоа што нè поместува. И дека понекогаш најважното што можеме да го направиме е да му дозволиме на искуството да нè обликува, без отпор. 

Ова не е приказна за повторување.
Ова е сведоштво за траење.
За тоа како истото место може да стане доказ дека нешто во тебе продолжило да расте. 

За крај ако нешто треба да остане по овој текст, нека биде овој поздрав. До сите учесници од Полска и до организацијата домаќин „Europa Iuvenis“, до Магда, Маргарет, Јулија, Ана, Маријан, и сите други кои ги нема тука но секогаш ќе останат во моето срце! – благодарам што повторно го направивте просторот место, а местото спомен што трае. 

                                                   До следно видување,
Анастасија Ѓорѓиевска